Ο Chopin για όσους ακούν πρώτη φορά

Ξεκινήστε με τους χορούς

Οι πολωνέζες και οι μαζούρκες του Chopin προέρχονται από πολωνικούς χορούς. Η πολωνέζα ξεκίνησε ως χορός περιπάτου, που στα πολωνικά ονομάζεται chodzony, και η μαζούρκα είναι πολωνικός λαϊκός χορός. Η Wikipedia σημειώνει ότι οι μαζούρκες του Chopin γράφτηκαν για την αίθουσα συναυλιών και όχι για την αίθουσα χορού, και παραθέτει έναν μουσικολόγο που λέει ότι ο Chopin έβαλε τη μαζούρκα στον ευρωπαϊκό μουσικό χάρτη. Ακούστε τις σαν χορούς που θα μπορούσατε σχεδόν να μετρήσετε με τα πόδια σας.

Η Στρατιωτική Πολωνέζα

Η Πολωνέζα σε Λα μείζονα, Op. 40 No. 1, είναι η πιο γνωστή πολωνέζα για μια πρώτη γνωριμία. Ο Σοπέν τη συνέθεσε το 1838 και την αφιέρωσε στον Julian Fontana. Παίζεται σχεδόν εξ ολοκλήρου forte ή δυνατότερα, με σταθερό ρυθμό κάτω από μεγάλες συγχορδίες. Ο Arthur Rubinstein την αποκάλεσε σύμβολο της πολωνικής δόξας, και το 2023 η UNESCO κατέγραψε τον χορό της πολωνέζας ως άυλη πολιτιστική κληρονομιά. Αν βρίσκεται στο πρόγραμμα της βραδιάς σας, δεν θα τη χάσετε.

Το νυχτερινό κομμάτι

Το νυχτερινό (nocturne) είναι ένα κομμάτι που αποπνέει τη νύχτα, και ο Σοπέν έγραψε 21 από αυτά. Ο Ιρλανδός συνθέτης John Field, που έδωσε στη φόρμα το όνομά της για σόλο πιάνο, συνήθως αποκαλείται πατέρας του ρομαντικού νυχτερινού. Η εκδοχή του Σοπέν διατηρεί μια τραγουδιστή μελωδία πάνω από μια απαλή, κυματιστή συνοδεία. Σε μια εκκλησία στο φως των κεριών, αυτή είναι η φόρμα που ταιριάζει καλύτερα στο περιβάλλον, και τα κομμάτια είναι αρκετά σύντομα ώστε να απλώς ακούσετε. Το Νυχτερινό σε Ντο δίεση ελάσσονα που αναφέρεται στο πρόγραμμα εκδόθηκε μόλις το 1875, μετά τον θάνατό του, και ο Σοπέν το έγραψε για να εξασκείται η αδελφή του Ludwika.

Η σπουδή που έγινε κομμάτι συναυλίας

Η étude είναι σπουδή, και πριν από τον Σοπέν ήταν κυρίως υλικό εξάσκησης. Η Wikipedia αναφέρει ότι οι ρομαντικές σπουδές του Σοπέν και του Liszt είναι πλήρως ανεπτυγμένα κομμάτια συναυλίας. Η Επαναστατική Σπουδή, Op. 10 No. 12, είναι ένα καλό παράδειγμα: μακριά περάσματα για το αριστερό χέρι κάτω από μια μεγάλη μελωδία για το δεξί. Ένας θρύλος τη συνδέει με την πτώση της Βαρσοβίας το 1831, αλλά δεν υπάρχουν στοιχεία ότι ο Σοπέν είχε αυτό κατά νου όταν την έγραψε.

Ένα τραγούδι της βάρκας και μια πορεία

Η Βαρκαρόλα σε Φα δίεση μείζονα, Op. 60, δανείζεται τον λικνιστικό ρυθμό της βαρκαρόλας, ενός τραγουδιού της βάρκας, και δείχνει την αγάπη του Σοπέν για την όπερα bel canto, με διπλές νότες που μιμούνται το τραγούδι. Ο Σοπέν τη συνέθεσε μεταξύ φθινοπώρου 1845 και καλοκαιριού 1846. Η Φαντασία σε Φα ελάσσονα, Op. 49, ξεκινά με ένα πανηγυρικό θέμα πορείας και αργότερα γίνεται παθιασμένη. Και τα δύο είναι μακρύτερα, πιο σοβαρά κομμάτια από τους χορούς και τα νυχτερινά, και και τα δύο αναφέρονται στο πρόγραμμα.

Πώς να ακούσετε σε μια εκκλησία στο φως των κεριών

Μην προσπαθήσετε να ακολουθήσετε κάθε νότα. Αφήστε το πρώτο λεπτό να κατασταλάξει και μετά ακούστε τι επιστρέφει: μια μελωδία που επανέρχεται μετά από μια αντίθεση είναι η συνήθης μορφή των κομματιών του Σοπέν. Η Wikipedia αναφέρει ότι σώζονται πάνω από 230 έργα του και ότι όλα τους περιλαμβάνουν πιάνο, οπότε ό,τι ακούτε προέρχεται από ένα όργανο και ένα μυαλό. Αν ο πιανίστας μιλήσει πριν από ένα κομμάτι, χρησιμοποιήστε τα λόγια ως οδηγό για ένα πράγμα που θα ακούσετε, και αφήστε τα υπόλοιπα.

Τίτλοι που ο Σοπέν δεν έδωσε ποτέ

Η Wikipedia σημειώνει ότι, εκτός από τη «Μαρς Φυνέμπρ», ο Σοπέν δεν έδωσε ποτέ τίτλο σε ένα οργανικό έργο πέρα από το είδος και τον αριθμό του, επομένως τίτλοι όπως «Επαναστατική» επινοήθηκαν από άλλους. Αυτό είναι χρήσιμο για έναν πρώτο ακροατή: δεν χρειάζεται να αναζητήσετε μια ιστορία. Ακολουθήστε τη μορφή κάθε έργου, το δυνατό απέναντι στο ήσυχο και το γρήγορο απέναντι στο αργό, και αφήστε την εκκλησία με το φως των κεριών να κάνει τα υπόλοιπα. Το μόνο όνομα που έδωσε ο ίδιος ήταν «Μαρς Φυνέμπρ».

Διαβάστε στη συνέχεια: Ο Σοπέν και οι φίλοι του