Ο Σοπέν και οι φίλοι του

Ο Μπαχ, ο δάσκαλος στο παρασκήνιο

Η Wikipedia αναφέρει ότι ο Σοπέν ανέφερε τον Μπαχ και τον Μότσαρτ ως τους δύο σημαντικότερους συνθέτες που διαμόρφωσαν τη μουσική του αντίληψη. Το πρελούδιο και φούγκα που αναφέρεται στο πρόγραμμα είναι το δέκατο όγδοο του δεύτερου τόμου του «Καλώς Συγκερασμένου Κλειδοκύμβαλου», γραμμένο το 1738. Το 1833 ο Σοπέν, ο Λιστ και ο Φέρντιναντ Χίλερ έπαιξαν μαζί ένα κοντσέρτο του Μπαχ για τρία πληκτροφόρα στο Παρίσι. Μια φούγκα δίπλα στα νυχτερινά δείχνει από πού προήλθε η πειθαρχία του. Το πρελούδιο αποτελείται κυρίως από δέκατα έκτα και όγδοα, και στο δεύτερο μισό της φούγκας τα δύο θέματά της συνδυάζονται, σύμφωνα με τη Wikipedia.

Ο Beethoven, η παράδοση που διδάχθηκε

Η Wikipedia αναφέρει ότι ο Σοπέν εκπαιδεύτηκε στην παράδοση του Beethoven, του Haydn, του Mozart και του Clementi. Το πρόγραμμα περιλαμβάνει μια σονάτα για πιάνο του Beethoven, που δίνει στην βραδιά ένα κλασικό άγκυρο. Η αντίθεση είναι χρήσιμη: μια σονάτα χτίζει ένα επιχείρημα σε πολλά μέρη, ενώ τα κομμάτια του Σοπέν τείνουν να συλλαμβάνουν μια μόνο διάθεση. Δεν χρειάζεται να γνωρίζετε τη σονάτα για να νιώσετε τη διαφορά μεταξύ των δύο τρόπων γραφής.

Ο Liszt, ο φίλος

Ο Σοπέν αφιέρωσε το πρώτο σύνολο των études του στον φίλο του Franz Liszt, και η Revolutionary Étude είναι η τελευταία σε αυτό το σύνολο. Οι δύο δεν ήταν πάντα σε αρμονία: το 1843 ο Σοπέν εκνευρίστηκε όταν ο Liszt έπαιξε ένα από τα νυχτερινά του με πολλές προσθήκες διακοσμήσεων. Το Sonnet 104 του Petrarch του Liszt ανήκει στον ιταλικό τόμο των Years of Pilgrimage του, που συνέθεσε μεταξύ 1837 και 1849 και εκδόθηκε το 1858. Ο Liszt ήταν στο κοινό στο ντεμπούτο του Σοπέν στο Παρίσι στις 26 Φεβρουαρίου 1832 και έγραψε ότι ακόμη και το πιο θερμό χειροκρότημα δεν φαινόταν αρκετό για τον ενθουσιασμό του.

Ο Schumann, το πρώτο χειροκρότημα

Στις 7 Δεκεμβρίου 1831 ο Robert Schumann έκρινε τις παραλλαγές Op. 2 του Σοπέν και έγραψε: «Βγάλτε τα καπέλα, κύριοι! Ένας ιδιοφυής.» Αυτό ήταν το πρώτο δημοσιευμένο άρθρο του Schumann για τη μουσική. Το πρόγραμμα περιλαμβάνει τα Papillons του, που γράφτηκαν το 1831 όταν ήταν 21 ετών, μια σουίτα δώδεκα μερών που υποτίθεται ότι αναπαριστά έναν χορό μεταμφιεσμένων. Το τελευταίο μέρος της υποδηλώνει ένα ρολόι που χτυπά το τέλος του χορού.

Ο Mozart, ο άλλος δάσκαλος

Ο Mozart δεν αναφέρεται στο εισιτήριο, αλλά η Wikipedia αναφέρει ότι ο Σοπέν ανέφερε τον Bach και τον Mozart μαζί ως τους δύο πιο σημαντικούς συνθέτες στη διαμόρφωση της προοπτικής του. Προσθέτει ότι ο Σοπέν άντλησε επίσης από την πολωνική λαϊκή μουσική και την ιταλική όπερα. Αναφέρει επίσης ότι μεγάλο μέρος της χαρακτηριστικής του διακόσμησης προέρχεται από το τραγούδι, και η πολωνέζα προέρχεται από έναν πολωνικό χορό. Οι φίλοι βρίσκονται στο πρόγραμμα για να δείξουν από πού προήλθαν αυτές οι συνήθειες του τραγουδιού και του χορού.

Ο Rachmaninoff, η εικόνα στο γραφείο

Ο Rachmaninoff συνέθεσε τα Études-Tableaux Op. 33 του μεταξύ Αυγούστου και Σεπτεμβρίου 1911. Ο τίτλος μεταφράζεται ως σπουδές-εικόνες: κομμάτια που προορίζονται ως μουσικές αναπαραστάσεις κάτι που είδε κανείς. Όπως οι études του Σοπέν και του Liszt, είναι κομμάτια συναυλίας και όχι ασκήσεις. Γράφτηκαν δεκαετίες μετά τις études του Σοπέν και δείχνουν πού πήγε στη συνέχεια η étude.

Γιατί να τα αναμειγνύουμε

Ένα πρόγραμμα μόνο με Σοπέν θα ήταν συνεκτικό, αλλά οι φίλοι το κάνουν συνομιλία: ένας δάσκαλος, μια παράδοση, ένας συνάδελφος, ένας θαυμαστής και ένας διάδοχος. Ο διοργανωτής μπορεί να αλλάξει το πρόγραμμα, και η σελίδα κρατήσεων αναφέρει επίσης τον Prokofiev, οπότε ο ακριβής συνδυασμός τη βραδιά σας δεν είναι εγγυημένος. Ό,τι κι αν ακούσετε, ο συνδετικός ιστός είναι το πιάνο και το δωμάτιο με τα κεριά.

Διαβάστε στη συνέχεια: Ο Chopin για όσους ακούν πρώτη φορά